Ad philosophiam ergo confugiendum est

Ad philosophiam ergo confugiendum est

Virtuti omnia parent

Hodie mihi, cras tibi

Aliud est celare, aliud tacere

Alienis delectari malis

Audire verum timet

Avarus ipse miseriae causa est suae

Hosti pectus, cor amico

Quod sequitur, fugio; quod fugit, ipse sequor

Non debet excusationes vitio philosophia suggerere

Aes alienum

Timeo Danaos et dona ferentes

Extra culpam

Nulli praeclusa virtus est

Ad captandam benevolentiam

Nullum bellum suscipitur a civitate optima, nisi aut pro fide aut pro salute

Philosophia enim potest simulari, eloquentia non potest

Nec quod fuimusve sumusve cras erimus

Saepius pauper ridet

In studiis usus frequens omnium magistrorum praecepta superat

Da spatium tenuemque moram, |male cuncta ministrat impetus


Menu

Gratis datur, gratis reicitur
Flectitur iratus voce rogante Deus
Mihi adhaerere Deo bonum est
Forti et fideli nihil difficile
Dialogus musarum
Notatio naturae et animadversio peperit artem
Gloria patriae
Via crucis, via lucis
Quod erat demonstrandum
Quid enim deterret amantes?
At spes non fracta
Deus [...] nullo magis hominem separavit a ceteris, quae quidem mortalia essent, animalibus, quam dicendi facultate
Quid est agrum bene colere? bene arare; quid secundum? arare; quid tertio? stercorare
Quod nova testa capit, inveterata sapit
Prope ad summum, prope ad exitum
Humanius est deridere vitam quam deplorare
Nox atra cava circumvolat umbra
Saepe, quae aspectu iucunda sunt, diutius nos non delectant
Philosophia medetur animis, inanes sollicitudines detrahit, cupiditatibus liberat, pellit timores
Toto corpore et omnibus ungulis