Maxima pericula semper dant veniam culpae

Maxima pericula semper dant veniam culpae

Occidit miseros crambe repetita magistros

Quidquid aetatis retro est, mors tenet

Gratis

Homo ludens

Id facere laus est, quod decet, non quod licet

Quos leges exilio affici volunt, exules sunt, etiamsi solum non mutarunt

Vae, puto, deus fio

Dei est eximia quaedam praestansque natura

Da, quod iubes, et iube, quod vis

Quid potest esse tam apertum tamque perspicuum, cum caelum suspeximus caelestiaque contemplati sumus, quam esse aliquod numen praestantissimae mentis, quo haec regantur

Licet superbus ambules pecunia, fortuna non mutat genus

Discenda virtus est

Gaudet tentamine virtus

Sine doctrina vita est quasi mortis imago

Diabolus simia Dei

Esse est percipi

Nec reicit quemquam philosophia nec eligit; omnibus lucet

Licet superbus ambules pecunia, fortuna non mutat genus

Beati, qui lugent, quoniam ipsi consolabuntur

De iure et hajda


Menu

Vitia aetatis
Homo artifex
Artibus ingenuis qaesita est gloria multis
Viri fortis est ne suppliciis quidem moveri, ut fortiter fecisse poeniteat
Di penates
Virtus post nummos
Experientia est omnium rerum magistra
Cura, ut valeas
Et gaudium mihi et solacium in litteris
Nasciturus pro iam nato habetur, quotiens de commodis eius agitur
Nihil bonum nisi quod honestum, nihil malum nisi quod turpe.
Alterum pedem in cymba Charonis habere
An nescis longas regibus esse manus?
Beneficia non obtruduntur
Dies natalis
Dialogus musarum
Lacrimas lacrimis miscere iuvat
Ave, anima candida!
Admoneri bonus gaudet, pessimus quisque rectorem [correctorem] asperrime patitur
Non est ad astra mollis e terris via